بودند ، همان بيعتى كه در قرآن نيز بدان اشاره شده است : « خداوند از مؤمنان ، هنگامى كه در زير آن درخت با تو بيعت كردند ، راضى و خشنود شد ، خدا آنچه را در درون دلهايشان ( از ايمان و صداقت ) نهفته بود مىدانست : از اين رو ، آرامش را بر دلهايشان نازل كرد و پيروزى نزديكى به‌عنوان پاداش ، نصيب آنها فرمود . » « 1 » صحابه حاضر در جنگ صفين با حضرت امير عليه السّلام به مرگ پيمان بستند و جز اندكى از آنها همه به شهادت رسيدند و سرهاى آنان را براى فاجران و ستمكاران ، هديه فرستادند . ( أوه على اخوانى الذين تلو القرآن فأحكموه و تدبروا الفرض فأقاموه ، احيوا السنّة و اماتو البدعة ) حضرت عليه السّلام از نبود يارانش و برگزيده‌هاى صحابه كه به كتاب خدا عمل مىكردند و پيرو سنت پيامبر عليه السّلام بودند ، احساس تأسف و اظهار حسرت مىكند . همان‌هايى كه در جنگ صفين به شهادت رسيدند ( و وثقوا بالقائة فاتبعوه ) آنان جان خود را فداى امام و حجت زمانه خويش كردند و بىشك خرسند و خشنود از كرده خويشند ، زيرا آنان در امام زمان خود همان علم پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سيرت و منش او را مىديدند . ( الجهاد الجهاد عباد اللّه ! الاوانى معسكر فى يومى هذا ) روايت شده كه اين خطبه ، خطبه پايانى حضرت امير عليه السّلام بوده است . حضرت عليه السّلام تصميم داشتند كه دوباره به صفين برگردند و با معاويه بجنگد پس ياران خود را براى پيكار دوباره آماده كرد و آنان را به جهاد تشويق كرد و از تصميم خود ، آگاهشان

--> ( 1 ) . لَقَدْ رَضِيَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ ما فِي قُلُوبِهِمْ فَأَنْزَلَ السَّكِينَةَ عَلَيْهِمْ وَ أَثابَهُمْ فَتْحاً قَرِيباً فتح / 48 : 18 .